از سال ۲۰۱۵، رویکرد استانداردهای ایزو ۹۰۰۱ و ۴۵۰۰۱ با اضافه شدن «الزام ریسک و فرصت» متحول شد. در این نسخه ها، “تفکر مبتنی بر ریسک” به عنوان یکی از اصول کلیدی تثبیت شد تا سازمان ها را به سوی تصمیم گیری های هوشمندانه تر هدایت کند.

اما یک چالش بزرگ همچنان پابرجاست: بسیاری از سازمان ها در شناسایی و مدیریت ریسک ها مهارت پیدا کرده اند، اما اغلب “فرصت ها” نادیده گرفته می شوند.

آیا سازمان شما نیز تنها بر جلوگیری از شکست متمرکز است، نه کشف مسیرهای جدید برای رشد و بهبود؟

اینجاست که ارزش یک ممیز باتجربه آشکار می شود. یک ممیز خوب نه تنها به انطباق با استانداردها نگاه می کند، بلکه با دیدی تحلیلی، ریسک های شناسایی نشده را رصد می کند. این ممیزان از طریق «صدور عدم انطباق»، در واقع زنگ خطری را برای سازمان به صدا درمی آورند و راه را برای تبدیل تهدیدهای پنهان به فرصت های طلایی بهبود نشان می دهند.

به نظر شما چرا سازمان ها در شناسایی فرصت ها (Opportunities) نسبت به ریسک ها (Risks) کندتر عمل می کنند؟